LecturesNews

Carlos Lanuza

By August 30, 2021 No Comments

EN/

Carlos Lanuza (Managua, 1985) holds a Ph.D. in Architecture, and two master’s degrees: the first one in Theory and Practice of Architectural Design by the Escuela Técnica Superior de Arquitectura at the Universidad Politécnica de Cataluña (ETSAB – UPC), and the second one in Interior Design by the Barcelona School of Design and Engineering ELISAVA. 

His final Ph.D. dissertation studies a period which covers the last fifteen years of Mies van der Rohe’s both life and career -1954 to 1969-, and the operations that made him capable of responding to different developments and places in an effective way through the architectural project.

He is the local correspondent and contributor in Barcelona to Arquine (Mexico), has translated 100 Buildings (The Now Institute) for Gustavo Gili, and in 2021 won the FINAL_FINAL grant to write a book on new narratives in architecture.

He has worked in several architecture and interior design offices in Barcelona. His main interest lies in how design determines our everyday life, from the largest to the smallest scale.

Carlos is a 2021 Future Architecture Platform selected creative.

About the Lecture / Building narratives. A diary of the common

We are bound, from an early age, to love and be loved in certain ways through boundaries. There are hard and soft limits, some of them are obvious and others are invisible. They are fictions that we agree to, used to control our lives and those of others. Although they are only the reflection of our fears and insecurities, they become the elements that end up articulating our social relationship system, they create languages of affection or rejection.

These reflections aim to create new narratives based on the thorough look at the implications that the built space has in the way we relate to each other, and how our relationships also affect space. To do so, it is necessary to understand that the moral ground on which they are founded must be questioned to comprehend that care transcends all ethic spheres, that we hopelessly seek care, and that this force ends up configuring new landscapes, imaginary or built.

What is the narrative of these fictions? For this I put forward a diary of the common, the ordinary, the vulgar and humdrum. The main objective of this lecture will be to explain how the book Only the lull I Like was thought, not as an architectural theory book, but as a fiction in which reflections about the built space were poured out, and how architectural discourse must be redefined in order to widen its scope to a more ambiguous and open understanding of reality.

AL/

Carlos Lanuza (Managua, 1985) mban titullin Ph.D. në Arkitekturë, dhe dy diploma masteri: e para në Teoria dhe Praktika e Dizajnit Arkitektonik nga ‘Escuela Técnica Superior de Arquitectura” në Universitetin Politécnica de Cataluña (ETSAB – UPC), dhe e dyta në Dizajn të Brendshëm nga Shkolla e Dizajnit dhe Inxhinierisë në Barcelonë ELISAVA.

Disertacioni përfundimtar i doktoratës së tij studion një periudhë e cila mbulon pesëmbëdhjetë vitet e fundit të jetës dhe karrierës së Mies van der Rohe 1954 to 1969-, dhe veprimet të cilat e bënë atë të aftë për t’iu pergjigjur në mënyrë efektive zhvillimeve dhe vendeve të ndryshme përmes projektit arkitektonik. 

Ai është korrespondent dhe kontribues lokal në Barcelonë për Arquine (Meksikë), ka përkthyer ‘100 Buildings’ – ‘100 Ndërtesat’ (Instituti Now) për Gustavo Gili, dhe në vitin 2021 fitoi grantin FINAL_FINAL për të shkruar libër mbi rrëfimet e reja në arkitekturë.  

Ai ka punuar në disa studio të arkitekturës dhe dizajnit të brendshëm në Barcelonë. Interesimi i tij themelor qëndron në atë se si dizjani përcakton jetën tonë të përditshme, nga shkalla më e madhe në atë më të vogël.

Rreth Ligjerates / Building narratives. A diary of the common

Ne jemi të detyruar, që në moshë të re, të duam dhe të jemi të dashur në forma të caktuara përmes kufijve. Ka kufij të fortë dhe të butë, disa prej tyre janë të dukshëm dhe disa të tjerë janë të padukshëm. Ato janë trillime me të cilat jemi mësuar të kontrollojnë jetën tonë dhe jetën e të tjerëve. Ndonëse janë vetëm reflektim i frikës dhe pasigurive tona, ata shndërrohen në elemente të cilat përfundojnë duke artikuluar sistemin tonë të marrëdhineve shoqërore, krijojnë gjuhe dashurie apo refuzimi. 

Këto reflektime mëtojnë të krijojnë rrëfime të reja bazuar në vështrimin e plotë të ndikimeve që ka hapësira e ndërtuar, mënyrën se si lidhemi me njëri tjetrin, dhe poashtu se si marrëdhëniet tona ndikojnë gjithashtu në hapësirë.Për ta bërë këtë, është e nevojshme të kuptohet se baza morale mbi të cilën ato janë themeluar duhet të vihet në pikëpyetje për të kuptuar se kujdesi i tejkalon të gjitha sferat etike, se ne kërkojmë kujdes pa shpresë dhe se kjo forcë përfundon duke konfiguruar peizazhe të reja, imagjinare apo të ndërtuara.

Cili është rrëfimi I këtyre trillimeve? Për këtë unë parashtroj një ditar të së zakonshmës, të rëndomtës, vulgarës dhe rutinës. 

Qëllimi kryesor i kësaj ligjerate do të jetë spjegimi se si libri “Vetëm përgjumja që më pëlqen “Only the lull I like” ishte i menduar, jo si libër i teorisë arkitektonike, por si një trillim në të cilin u hodhën reflektime për hapësirën e ndërtuar, dhe se si diskurisi arkitektonik duhet  të ripërcaktohet në mënyrë që të zgjerohet fusheveprimi i tij në një kuptim më të paqartë dhe të hapur të realitetit.